Kind with Heart

သာေအးတစ္ေယာက္ အမိေျမနဲ႔ အေ၀းတစ္ေနရာမွာ အလြန္အမင္း စန္းထ ေအာင္ျမင္ေနေလသည္။ တစ္႐ြာေျပာင္း၍ သူေကာင္း ျဖစ္သည့္ အထဲမွာ သာေအးပါသည္။ မေအာင္ျမင္ခံႏိုင္႐ိုးလား။ လူအေတာ္ မ်ားမ်ား၏ ကံေကာင္းျခင္းမ်ားအား သူတစ္ေယာက္တည္း ကံထ႐ိုက္ ဆြဲထားသလား ေအာက္ေမ့ရေအာင္ ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္မ်ားက သာေအးဆီ တဖြဲဖြဲ တသဲသဲ ၀င္လာမစဲ ျဖစ္ေနသည္။

သာေအးဆီ အမ်ားဆံုးေရာက္လာရတာကေတာ့ ေငြပဲျဖစ္သည္။ ဘယ္က ဘယ္လိုရသည္ မေမးနဲ႔။ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္သည္ မေမးနဲ႔။ ေငြေတြ ေသာက္ျမင္ကတ္ေလာက္ေအာင္ သာေအးဆီ ၀င္ေနသည္။ ဘဏ္ေတြဆို သာေအးကို အေတာ္ပင္ အျမင္ကတ္ေလသည္။ သာေအးကလည္း သာေအး။ ရသမွ်ေသာ ေငြေတြကို ထားစရာမ႐ွိသျဖင့္ ဘဏ္သြားသြား အပ္ထားရာမွ ဘဏ္ေတြက သာေအး၏ စုေငြမ်ားအတြက္ အတိုးခ်ည္း နင့္ေနေအာင္ ေပးေနရသည္။ ၾကာေတာ့လည္း သာေအးအေပၚ အေတာ္ပင္ အျမင္ကတ္ လာၾကေလသည္။ ဘယ္သူေတြ အျမင္ကတ္ကတ္ သာေအး၏ ဘဏ္စာရင္းတြင္ ေဒၚလာေငြမ်ားကား တိုးပြားၿမဲ တိုးပြားဆဲ။

ယခုမွ်ေလာက္ဆိုလွ်င္ စာဖတ္သူတို႔ သေဘာေပါက္ေလာက္ၿပီ။ သာေအးဆိုသည့္ ေကာင္သည္ ေငြေပါမ်ားေနသည္ ေငြေပါေလာေကာင္ႀကီးျဖစ္ေလ၏။

ဗ်ဳိး … ကိုသာေအးႀကီး … လိုက္မလားဗ်ာ … ေကာင္မေလးေတြကို ဓာတ္ပံုသြား႐ိုက္မလို႔။

ေဟ … ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၿပီး ဘာလုပ္မလို႔လဲကြ … သူတို႔က လိုင္စင္ေလွ်ာက္ဖို႔လား … စီဗြီေဖာင္မွာ ကပ္ဖို႔လား။ ၾကည့္ … ဓာတ္ပံုအ႐ိုက္ခံျခင္းကိစၥကို ထိုမွ်ေလာက္သာ အသံုး၀င္သည္ဟု သိထားေသာ အႏွီသာေအးျဖစ္ေပသည္။

ဟာဗ်ာ ဘယ္ကလာ ကိုသာေအးႀကီးကလည္း … အခု သြား႐ိုက္မွာက အလန္းေလးေတြဗ်။ ေကာင္မေလးေတြက ေရကူး၀တ္စံုေလးေတြနဲ႔ လိုက္ခဲ့ပါဗ် ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေရကူး၀တ္စံုအသံၾကားေသာ ထိုသာေအးတစ္ေယာက္ အေတာ္ပင္ ထၾကြသြားေလသည္။ သူတစ္ခါမွ မျမင္ဖူးေသး။ ဒါေပမယ့္လည္း ဟန္ကိုယ္ဖို႔ဆိုေသာ စကား႐ွိသည္ မဟုတ္ပါလား။

ေခြးေကာင္ေလးေတြ … သြားကဲၾကမလို႔ေပါ့ေလ … ေအးေအး မင္းတို႔မွာ ပစၥည္းပစၥယေတြလည္း တပံုတပင္နဲ႔ လူကလည္းမ်ားတယ္ဆိုေတာ့ ငါကိုယ္တိုင္ပဲ ကားေမာင္းၿပီး လိုက္ပို႔ပါ့မယ္ေလ။ ငါလည္း အေတြ႕အႀကံဳ အသစ္တစ္ခုတိုးတာေပါ့။

ဟဲဟဲ လူႀကီးက မသိရင္ခက္မယ္ … ဘာပဲေျပာေျပာ ေနာက္ဆံုးေပၚ ေပၚေ႐ွး အမိုးပြင့္ကားကေလးႏွင့္ လာသည္ဟူေသာ ဂုဏ္ပုဒ္ကပင္ အေတာ္ေလးေျမာက္ခ်င္စရာမို႔ ထိုဓာတ္ပံုဆရာေပါက္စကေလး ႏွစ္ေယာက္ ကိုသာေအးႏွင့္အတူ … ကမ္းေျခသို႔ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကသည္။

ဟိုင္း … ဟယ္လို … ဒါက ကိုသာေအးဆိုတာေပါ့ ဟိုင္းေဘာ့စ္ေလ … အ႐ြယ္ေတာ္ တစ္ဆိတ္ဟိုင္းေနၿပီမို႔ ကြယ္ရာမွာ ဟိုင္းေဘာ့စ္လို႔ ေခၚခံရသည္ကို သိသျဖင့္ ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္သြားေသာ္လည္း ခ်စ္စရာမဒီေလးမ်ားက လက္ကမ္းေပးေနၿပီမို႔ သာေအးတစ္ေယာက္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လုိက္ေလသည္။

အိုး … လက္ကေလးေတြက ႏုလိုက္တာ …
႐ိုက္ေတာ့မလား … အိုေကေလ စၾကတာေပါ့ …

အိုး … သာေအးတစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာဘယ္နား သြားဖြက္ထားရမွန္း မသိ။ ထိုအႏွီ ေကာင္မေလး ႏွစ္ယာက္က သူတို႔ေ႐ွ႕တြင္ပင္ ေရကူး၀တ္စံုကေလးမ်ားႏွင့္ ခုန္ေပါက္ေနသည္ … ဂလု …

ဟိုအေကာင္ေတြလည္း ဘာေတြလုပ္လို႔ လုပ္ေနမွန္းမသိ … သံုးေခ်ာင္း ေထာက္ေဒါက္မ်ား ေထာက္ၾကသည္။ ဟိုဟာ ထုတ္တပ္လိုက္ ဒီဟာျဖဳတ္လိုက္ႏွင့္ ႐ႈပ္ေနတာပဲ။ သူတို႔ကို ၾကည့္ရတာ စစ္သြားတိုက္မယ့္ စစ္သားေတြ ေသနတ္ေျပာင္းေတြ တပ္လိုက္ျဖဳတ္လိုက္ လုပ္ေနၾကသလိုလို။

ဟင္ … ကိုသာေအးႀကီးက မ႐ိုက္ဘူးလား … အဲ … အဲ … ေမးေနၿပီဟ … ေၾသာ္ ကိုသာေအးက ဓာတ္ပံု၀ါသနာမပါဘူးဗ် … ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း ႐ိုက္မွာ … သူက အေဖာ္လိုက္လာတာ …

ေခြးေကာင္ေလးေတြ … ငါ ဓာတ္ပံု၀ါသနာမပါဘူးလို႔ ဘယ္သူက ေျပာလဲ … စိတ္ထဲမွာ က်ိတ္ဆဲၿပီးမွ သာေအးတစ္ေယာက္ အသာအယာ ၿပံဳးျပရင္း ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။ မျဖစ္ေတာ့ဘူး မျဖစ္ေတာ့ဘူး … ငါ ဓာတ္ပံု႐ိုက္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။

သာေအးတစ္ေယာက္ ေခါင္းေတြလည္း ေနာက္က်ိလာသည္။ ကမ္းေျခမွာ သူတစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ဆန္ေနသလိုလို။ ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ေတြ ဓာတ္ပံု႐ိုက္လို႔သာ ၿပီးသြားသည္ သာေအးတစ္ေယာက္ စိတ္သိပ္မၾကည္။ စိတ္မၾကည္ေတာ့ ႐ုပ္ကလည္း မ႐ႊင္။

ကိုသာေအးႀကီး ေနမေကာင္းဘူးလားဗ်ာ … မ်က္ႏွာလည္း မလန္းပါလား … လန္းမလားဟဲ့၊ ေခြးေကာင္ေလးေတြရဲ႕ နင္တို႔ခ်ည္းလန္းေနတာ ငါမွ မလန္းရတာ … အင္း … ေခါင္းနည္းနည္းကိုက္လို႔ပါကြာ ဟူ ေျဖေျပာေလး ေျပာလိုက္ရေလသည္။ ဟားဟား … ကိုသာေအးႀကီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ပံုေတြ အင္တာနက္ထဲေတြ႕မွ လန္းထြက္သြားမယ္ … ။

ေျပာလည္း ေျပာေလာက္ေပသည္။ သေကာင့္သားေတြ ဘယ့္ႏွယ့္ လက္စြမ္းျပသည္မသိ။ ပံုေတြက အေတာ့္ကို လွေလသည္။ သာေအးတစ္ေယာက္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ခ်င္စိတ္မ်ား ထိန္းမႏိုင္ သိမ္းမရ။ ဒီေကာင္ေလးေတြ ဆရာသြားတင္လို႔ ငါ့ကို ေလွာင္ေနဦးမယ္။ ေနႏွင့္ဦး … ။

သာေအးတစ္ေယာက္ ေ႐ွာ့ပင္ အႀကီးအက်ယ္ထြက္ရန္ ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ ကင္မရာေတြကလည္း မ်ဳိးစံုလွသည္။ တံဆိပ္မ်ဳိးစံု မွန္ဘီလူးေပါင္းမ်ဳိးစံု … ဘယ္ဟာကို ေ႐ြးလို႔ ေ႐ြးရမွန္း မသိ။ အို ႐ႈပ္ပါတယ္။ အားလံုးပါးစပ္ပိတ္သြားေအာင္ သာေအးလုပ္ျပမယ္။

သာေအး၏ ကားေနာက္ခန္းတြင္ ကင္မရာ ႏွစ္လံုးႏွင့္ မွန္ဘီလူးေပါင္း ႏွစ္ဒါဇင္တိတိပါလာသည္။ နီကြန္က ေကာင္းတယ္ ကင္ႏြန္ကေကာင္းတယ္ႏွင့္ ေျပာေနၾကတာ သူလည္း နားမလည္။ အဲေလာက္ေတာင္ျဖစ္လွတာဆိုၿပီး နီကြန္ေကာ ကင္ႏြန္ပါ ၀ယ္ခ်လာသည္။ ဒါေတာင္ အိုလံပတ္စ္ ဆိုနီစသည့္ဟာမ်ားကလည္း သူ႕ကို မ်က္စပစ္ျပၾကသည္။ သူ႕မွာ လက္ႏွစ္ဖက္သာ ႐ွိသည္မို႔ ႏွစ္လံုးဆိုေတာ္ေလာက္ၿပီဆိုၿပီး ႏွစ္လံုးသာ ေရြးယူလာျခင္းျဖစ္သည္။

သိပ္မ်ားမ်ားစားစား ေ႐ြးစရာလည္းမလိုဘူးေလ။ ေဟ့ … မင္းတို႔ဆီမွာ ေစ်းအႀကီးဆံုးဟာ ေပးေဟ့ဆိုလွ်င္ ကိစၥျပတ္သည္။ မွန္ဘီလူး ႏွစ္ဒါဇင္လား။ ဒါကေတာ့ နီကြန္အတြက္ တစ္ဒါဇင္။ ကင္ႏြန္အတြက္ တစ္ဒါဇင္။ ဒါလည္း ေစ်းအႀကီးဆံုးေတြခ်ည္း ေ႐ြးယူလာတာျဖစ္သည္။ သူဘာမွ မသိ။ ထိုသူမ်ားေျပာေသာ ကင္မရာအသံုးျပဳနည္း သင္တန္းတက္လိုက္လွ်င္ သိမည္ဟု ယူဆရသည္။

ထိုသို႔ျဖင့္ ထုိသို႔ျဖင့္ ေျခာက္လမွ် ၾကာသြားေသာအခါ … ကိုသာေအးႀကီး ဘယ္လိုမ်ား ေလ့လာလိုက္သည္ မသိ။ ဓာတ္ပံုပညာကို တစ္ဖက္ကမ္းခတ္မွ် (မွတ္ခ်က္။ နည္းနည္းေတာ့ အပိုေျပာျခင္းျဖစ္သည္ … အမွန္မွာ ခလုတ္ႏွိပ္တတ္႐ံုေလာက္ တတ္သြားသည္ … စာေရးသူ) ကၽြမ္းက်င္လာသည္။ သူ႕လက္ထဲတြင္ ကင္မရာက ႏွစ္လံုးမကေတာ့ … ကင္ႏြန္၊ နီကြန္၊ အိုလံပတ္စ္၊ ဆိုနီ၊ ပန္တက္၊ မာမီယာ၊ စသည္ျဖင့္ ကင္မရာေျခာက္လံုး ႐ွိလာသည္။ သူ႕ ဘဏ္စာရင္းထဲက ၀.၀၀၀၁ ရာခိုင္ႏႈန္းမွ်ေသာ ေငြပမာဏကို သူျဖဳန္းပစ္လိုက္သည္။

ကိုသာေအးႀကီး ဘယ္ေတာ့႐ိုက္ေပးမွာလည္း ဟူေသာ ေမးခြန္းမ်ား သူ႕ထံတြင္ ပံုေနသည္။ ဒါေၾကာင့္ … သာေအးတစ္ေယာက္ ေနာက္ထပ္ကင္မရာ ဆယ္လံုးတိတိ ထပ္၀ယ္လိုက္သည္။ သာေအး ဓာတ္ပံု႐ိုက္ျပမည္။ ေမးခြန္းေတြ အကုန္ေျဖၿပီးသားျဖစ္ေအာင္ သာေအးဓာတ္ပံု႐ိုက္ျပမည္။

ကမ္းေျခမွာ ဓာတ္ပံုအ႐ိုက္ခံမည့္ ေကာင္မေလး ဆယ့္ေျခာက္ေယာက္ တိတိ႐ွိသည္။ သာေအး၏ ကင္မရာ ဆယ့္ေျခာက္လံုးမွာ သံုးေခ်ာင္းေထာက္ ေဒါက္မ်ားေပၚမွာ … သာေအးလက္ထဲမွာ အထူးစီမံျပဳလုပ္ထားေသာ အေ၀းထိန္းခလုတ္တစ္ခု႐ွိသည္။ ကင္မရာထုတ္ကုမၸဏီမ်ားမွ သာေအးအတြက္ အထူးစီမံေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအေ၀းထိန္းခလုတ္နာမည္ကိုက TA 2009 တဲ့ … တီေအဆိုေတာ့ သာေအးေပါ့ေလ။

ထိုေကာင္မေလးမ်ားက ပံုစံမ်ဳိးစံုအိုက္တင္ထုတ္ျပၾကသည္။ သာေအးက အေ၀းထိန္းခလုတ္မွ ခလုတ္မ်ဳိးစံုကို ႏွိပ္သည္။ သူ၏ ကင္မရာမ်ားမွာ ေခသူမ်ား မဟုတ္ၾက။ တစ္စကၠန္႔လွ်င္ ပံုေျခာက္ဆယ္တိတိ ႐ိုက္ကူးႏိုင္ၾကသည္။ သူသံုးေသာ မွန္ဘီလူးမ်ားမွာ အေကာင္းဆံုး အမူအယာကို ရသည္ႏွင့္ အလိုလိုပံုရိပ္ကို ဖမ္းေပးၾကသည္။

ထိုသို႔ျဖင့္ ေခတ္မီသူတိုင္း ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၾကသည့္ ေခတ္တြင္ ဓာတ္ပံုသာေအးဟူေသာ အမည္နာမမွာ ဟိုးေလးတေၾကာ္ေၾကာ္။ ဆုေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ အလကားေနရင္း အလကား လာလာေပးေနၾကသည္။ သာေအးတစ္ေယာက္ တ၀ုန္း၀ုန္း တ႐ံုး႐ံုးႏွင့္ … ။

ကင္မရာကုမၸဏီႀကီးမ်ားက အခ်ဥ္သာေအးကို နည္းပညာမ်ားႏွင့္ ဖမ္းစားၾကသည္။ ေမာ္ဒယ္မေလးမ်ားက ကိုကိုသာေအး ေမာင္ေမာင္သာေအးကို အၿပံဳးကေလးမ်ားျဖင့္ ဖမ္းစားၾကသည္။ တစ္ေန႔ေသာ္ …

သာေအးတစ္ေယာက္ သူ၏ လက္ကိုင္ဖုန္းမွ ခလုတ္ကေလးတစ္ခုကို မေတာ္တဆႏွိပ္မိသည္။ ေအာင္မေလးဗ် … သာေအးလန္႔သြားသည္။ သူ႕ဖုန္းကေလး၏ စခရင္တြင္ ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္း လႈပ္တုပ္လႈပ္တုပ္နဲ႔ … သူ ေသခ်ာထပ္ၾကည့္လိုက္သည္ … ေၾသာ္ .. လတ္စသတ္ေတာ့ ဒါကလည္း ကင္မရာကိုး … ဟားဟား … ဟား ဟား … ဟား … ဟား … ဟား ဟား … ။ အဲလို တဟားဟား ေအာ္ရယ္ရင္း သာေအးတစ္ေယာက္ သူ၏ ကင္မရာမ်ားႏွင့္ ပစၥည္းမ်ားအားလံုးကို ကားေပၚတင္ကာ ကားကို အျပင္းအထန္ေမာင္းထြက္သြားေလသည္ … ။ ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ သာေအးကို မည္သူမွ မေတြ႕ရေတာ့။ သာေအး တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွေပ်ာက္သြားခဲ့ၿပီ။

လူတစ္ခ်ဳိ႕က ေျပာၾကသည္ … ။

ေမာ္ဒယ္မေလးမ်ားထဲမွ တစ္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ေယာက္လည္း ေပ်ာက္ဆံုးသြားၾကသည္။

သာေအး၏ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာမ်ားလည္း သာေအးႏွင့္အတူ ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည္။

သာေအး၏ အတိုင္ပင္ခံေ႐ွ႕ေန ဦးေအးသာတစ္ေယာက္ အႀကီးအက်ယ္ခ်မ္းသာသြားသည္။

ေတာႀကိဳအံုၾကားမွာ ကင္မရာတကားကားႏွင့္
ဘုရားႀကိဳဘုရားၾကားမွာ ကင္မရာတကားကားႏွင့္
ရပ္ကြက္ႀကိဳရပ္ကြက္ၾကားမွာ ကင္မရာတကားကားႏွင့္
ကမ္းေျခေတြမွာ ကင္မရာတကားကားႏွင့္
ပြဲေတာ္ေတြမွာ ကင္မရာတကားကားႏွင့္
ထုိထိုအီအီလမ္းသလားၾကေသာ သူမ်ားအၾကားတြင္ ကိုသာေအးတစ္ေယာက္မ်ား ပါခဲ့ပါလွ်င္ …
မိတ္ေဆြမ်ားမွတ္မိၾကေပဦးမည္ …

ကိုသာေအး ထြက္ခြာသြားၿပီးေသာ္လည္း ကိုသာေအး၏ အိမ္ႀကီးထဲမွ ဧည့္ခန္းေလးအတြင္း႐ွိ စားပြဲေပၚတြင္ကား ကိုသာေအး ထားရစ္ခဲ့ေသာ တယ္လီဖုန္းေလးမွာမူ တတီတီျမည္ရင္း … ။

ကိုၿဖိဳး


(သံလြင္အိပ္မက္)

Thursday, May 31, 2007

အိပ္မက္ထဲမွာ

“ ဘာေျပာတယ္ေလာ္ရာ ! ”

“ စိတ္မဝင္စားဘူးလို႔ေျပာတာပါ ဒယ္ဒီ”

“ မရဘူးသမီး။ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ မင္းဗမာစာ၊ ဗမာစကားမတတ္လို႔မရဘူး”

“ ဒါဆိုလည္း ေနာက္မွတတ္မယ္ ဒယ္ဒီ။ အခုသမီးမွာ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းနဲ႔ ဂ်ပန္ယဥ္ေက်းမႈအတန္းေတြ တတ္ရဦးမယ္”

“ အဲဒါခက္တာပဲ။ ဘာကအေရးၾကီးလဲဆိုတာ မင္းတို႔ကေလးေတြ မခြဲႏိုင္ဘူး။ ဗမာစကားတတ္ရင္ ကမာၻမွာ မင္းသြားခ်င္တဲ့ဆီသြားလို႔ရျပီ၊ မင္းလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ လုပ္လို႔ရျပီကြ ”

“ အဂၤလိပ္စာထက္ပဲ အသံုးဝင္ဦးမလား ဒယ္ဒီရာ ”

“ ဝင္ျပီလား သမီး။ ကဲ… မင္းဗမာစာ၊ ဗမာစကားတတ္ျပီ ဆိုပါေတာ့။ ပထမဆံုး မင္းရန္ကုန္က မာစတာတန္းေတြ တက္ခြင့္ရမယ္။ မင္းဘူးဦးၾသဘာသရဲ႕ စာေကာင္းစာခန္႔ေတြ ဖတ္လို႔ရမယ္… ျပီးေတာ့ … ”

“ ရိွတ္စပီးယားထက္ပဲ ေကာင္းဦးမလား။ ဒါထက္ ဂ်ာမန္လူမ်ဳိး အေဖက ဒီလိုေျပာတာကို အံ့ၾသမိပါရဲ႕။”

“ ဘာကြ … ေအး … ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ေလာက္ကဆို ငါေျပာတာမွားခ်င္မွားမယ္။ အခုလိုအခ်ိန္မွာေတာ့ မင္းဗမာစာမတတ္ရင္ ဘာျဖစ္မယ္ထင္လဲ ”

“ သိပ္ေတာ့မထူးပါဘူး ”

“ ဟာ… သိပ္ထူးတာေပါ့ သမီးရယ္။ ကဲ … ဒယ္ဒီေျပာမယ္ … နားေထာင္။ ဗမာစာ မတတ္ရင္ ေနာက္ႏွစ္ဆန္းမွာ ထြက္လာမယ့္ Microsoft ရဲ႕ Window Popa (ဝင္းဒိုးပုပၸါး) ကို မင္းဘယ္လိုသံုးမလဲ။ ထားပါေတာ့ မင္းက Open Source လို႔။ Linux ရဲ႕ “ ဟသၤာေရာင္ အပိုင္း (၆) ” (Hintha Shine Core 6)ကိုေရာ ဘယ္လိုကိုင္တြယ္မလဲ။ အလုပ္လုပ္လို႔မေကာင္းေတာ့တဲ့ Window Vista နဲ႔ ေနခဲ့ခ်င္ရင္ေတာ့ မင္း အေမရိက ကိုသြား။ ေခတ္ေရွ႕ေျပးေနတဲ့ အေရွ႕ေတာင္အာရွကို ေတာ့ မလာေလနဲ႔။ ေနာက္ျပီး Cell Phone နဲ႔ ေျမပံုစနစ္ ေတြမွာဆိုရင္ မင္းဗမာစာမတတ္တာနဲ႔ သံုးရခက္ျပီ ”

“ ဘာဆိုင္လဲ ဒယ္ဒီရာ ”

“ ဆိုင္တာေပါ့ … On Touch Screen နဲ႔ Voice Command ေတြသံုးထားတဲ့ (ဆသရ) အမ်ဳိးအစားဖံုးေတြကို မင္းဘယ္လို အသံုးခ်မလဲ။ ေျမပံုက စာတန္းေတြကလည္း ဗမာလိုေလ ”

“ Sony နဲ႔ Nokia ကေတာ့ အဂၤလိပ္လို သံုးပါေသးတယ္ ”

“ ဒယ္ဒီသိျပီ။ ငါ့သမီးက ဝိဇၨာတန္းတက္ျပီး ေခတ္နဲ႔မ်က္ေျခပ်က္ေနတာကို။ မင္းေျပာတဲ့ တံဆိပ္ေတြက နည္းပညာပိုင္းမွာ ဆသရ ကိုမမွီေတာ့ဘူးကြ။ စစ္ကိုင္းမွာ လုပ္သြားတဲ့ ဆသရ အေရာင္းျမွင့္တင္ေရးပြဲကို MRTV ၂၃ က တိုက္ရိုက္လႊင့္လို႔ ေဖေဖၾကည့္လိုက္ရတယ္။ သိပ္ကိုေကာင္းတဲ့ လက္ကိုင္ဖံုးေတြပဲ သမီး။ Nokia ဆိုတာ ကေလးကစားတာပါကြာ။ ကဲ … ဒီေတာ့ သမီး ဗမာစာ သင္တန္းသြားတက္။ ျပီးရင္ ေနာက္လထဲ ဒယ္ဒီ ဗမာျပည္သြားရင္လိုက္ခဲ့ေတာ့။ ဟုတ္ျပီလား ”

“ ဗမာျပည္ဝင္ခြင့္ ဗီဇာက ထင္သေလာက္မလြယ္ဘူးေနာ္။ ေနာက္ျပီး ဒယ္ဒီက ဘာသြားလုပ္မွာလဲ”

“ ဒယ္ဒီက ေတာင္ငူမွာလုပ္မယ့္ ေလယာဥ္ျပပြဲကို သြားမယ္။ ဗမာျပည္လုပ္ “မိုးယံဆင္” ငါးထပ္လူစီးေလယာဥ္ကို အဓိကၾကည့္ခ်င္လို႔ပါ။ အဲဒီေလယာဥ္က ေျပးလမ္းမလိုဘူး၊ ျပီးေတာ့ အေတာင္ပံေတြကိုလည္း ေခါက္သိမ္းႏိုင္သတဲ့။ သမီးပါရင္ေတာ့ ရန္ကုန္ ျမကၽြန္းသာပန္းျခံထဲက ေရေအာက္ျပခန္းမွာလုပ္မယ့္ စက္ရုပ္အေလးမျပိဳင္ပဲြပါ ဝင္ၾကည့္မလားလို႔ေလ”

“စိတ္ဝင္စားဖို႔ေတာ့ ေကာင္းသားပဲ။ ဒါနဲ႔အစားအေသာက္က အဆင္ေျပပါ့မလား ဒယ္ဒီ”

“ဟားး ဟားးးး … ငါ့သမီးလဲ သူ႔အေမနဲ႔တူလာျပီ။ ၾကံဖန္ပူတတ္လာတယ္။ ဒီမွာသမီး … ဗမာျပည္မွာ မရတာမရိွဘူး။ သမီးဘာစားခ်င္သလဲ။ အဆူးမပါ အနံ႔ကင္းတဲ့ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္စတုိင္ ဒူးရင္းသီးလား။ သယ္ယူရလြယ္ကူတဲ့ ေလးေထာင့္ပံု ၾကက္ဆင္ဥလား။ ေလဆာနဲ႔ အရိုးေတြကို ေခ်ျပီး တေကာင္လံုးဝါးလို႔ရေအာင္လုပ္ထားတဲ့ ငါးသေလာက္ေပါင္းလား။ ဥေရာပသားေတြ အတြက္သီးသန္႔လုပ္ထားတဲ့ အျဖဴေရာင္ပုန္းရည္ၾကီးလား။ ဒါမွမဟုတ္ …”

“ေတာ္ပါျပီ ဒယ္ဒီရယ္။ ဗိုက္ေတာင္ဆာလာျပီ။ သြားေရးလာေရးနဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးက…”

“သမီး … သမီးေမးခြန္းေတြက နည္းနည္းေဘးေရာက္လာျပီ။ ဗမာျပည္သြားမယ္ဆို ဒါေတြကိုထည့္စဥ္းစားဖို႔ကို မလိုဘူးေလ။ ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းတာနဲ႔ ေအာက္ဆီဂ်င္စစ္စစ္ထည့္ထားတဲ့ ေလရွဴဘူးေတြေပးမယ္။ ေနေရာင္ျခည္ကာတဲ့ ဦးထုပ္နဲ႔ မ်က္မွန္လည္းေပးမယ္။ ရာသီဥတုေၾကာင့္ေတာ့ သမီးမပူရေတာ့ဘူး။ သမီးသြားမယ့္ ဟုိတယ္တိုင္းမွာ သမီးစီးလာတဲ့ကားတံခါးကို လာကပ္မယ့္ Tube ေတြရိွတယ္။ အဲဒီအေပၚ ေျခေထာက္ခ်လိုက္ရံုနဲ႔ အလိုအေလ်ာက္ေရြ႕လ်ားျပီး သမီးကို Reception ကို ပို႔ေပးလိမ့္မယ္။ အဲဒီမွာ ဘာသာစကား အနည္းဆံုး ၅၉၀ ေလာက္ေျပာတတ္တဲ့ ဟုိတယ္ဝန္ထမ္းေတြ ေစာင့္ေနလိမ့္မယ္။ ေနာက္ဘာတဲ့… ဆက္သြယ္ေရးဟုတ္လား… ဗမာနယ္စပ္ကို ေလယာဥ္ျဖတ္တာနဲ႔ အင္တာနက္ကြန္နက္ရွင္ရျပီ။ GSM ေတြသယ္လာရင္ ေျပာလို႔ရျပီ။ အဲ… ကိုယ့္ဖံုးကို ယူလာဖို႔ေမ့လာရင္လည္း မပူပါနဲ႔။ ေလဆိပ္မွာ လက္ကမ္းစာေစာင္ေဝသလို GSM ေတြ လိုက္ေဝေနတဲ့ ခ်ာတိတ္ေတြ ရိွတယ္။ ၾကိဳက္တဲ့ SIM Card ေရြးယူ။ Hand Set ကေတာ့ ထုတ္ထားတာ ၂ ပတ္ၾကာတဲ့ ေမာ္ဒယ္ဆိုရင္ အလကားယူလို႔ရတယ္ေလ။ အမ်ားစုကေတာ့ “ဆသရ” လို႔ေခၚတဲ့ ဆက္သြယ္ေရးတံဆိပ္ ေတြေပါ့ေလ”

“ေအာ္..ေကာင္းလိုက္တာေနာ္။ ဒါနဲ႔ အစိုးရနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးကေရာ…”

“အစိုးရ.. အစိုးရ … ဒီအစိုးရကေတာ့ကြာ … ေဖေဖေျပာမယ္ … ဒီလိုရိွတယ္ …”

ထိုစဥ္ … “ဆိုက္ကားအားလား ” ဟူေသာ ခရီးသည္အသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း လန္႔ႏိုးသြားကာ ခရီးသည္ကို လိုရာသို႔ တင္ေဆာင္လိုက္ပို႔ေလေတာ့သတည္း။

ေမာင္ပြတ္

Posted by Mr.Pooh @ ေမာင္ပြတ္ at 12:01 PM

Friday, March 16, 2007

ေလဆိပ္ေရာက္ဖို႕ ၁၅ မိနစ္

ေလဆိပ္ေရာက္ဖို႕ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ လိုဦးမည္္။ သူကေတာ့ မပင္ပန္းသလိုပင္။ ေလယာဥ္ေပၚတြင္ေပးေသာ မုန္႕လက္ေကာက္ကို ထန္းလ်က္ရည္ႏွင့္ အားရပါးရတို႕ကာ စားေနေလဧ။္။ က်န္လက္တစ္ဖက္ကလည္း ဒိန္ခ်ဥ္ဘူးကို မလြတ္တန္းကိုင္ထားေသးသည္။ “သူ” ဆိုတာက ဇီဇူး ဟုခ်စ္စႏိုးေခၚၾကေသာ ကေလးေပါၾကီး ဇီဒန္း ပင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္သူသည္ ဘရစ္တနီစပီးယားဧ။္ သီလရွင္၀တ္ပြဲက်င္းပရာ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံ ကိပ္ေတာင္းျမိဳ႕မွ တဆင့္ ဒိန္းမတ္သို႕လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဇီဒန္းကေတာ့ တကယ့္ကို ေအးေအးေဆးေဆး။ မာတာရာဇီကို ေခါင္းႏွင့္၀င္ေဆာင့္သည့္အေၾကာင္း မေမာမပန္း ထပ္ေျပာေနျပန္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ကသာ ကိုယ့္အပူႏွစ္ခုႏွင့္ကိုယ္။ တျခားမဟုတ္။ တစ္ခုက ကြ်န္ေတာ့္ Laptop အိတ္ထဲတြင္ ကိုရီးယား ကင္း(မ္)ခ်ီ တစ္ထုပ္ပါလာသည္။ အဲဒီက အရည္ေတြေၾကာင့္ Laptop ပ်က္စီးသြားမွာစိုးရသည္။ ကြ်န္ေတာ္က ကင္း(မ္)ခ်ီေတြ သယ္မလာခ်င္။ ကိပ္ေတာင္းေလဆိပ္ေရာက္မွ ေဘေယာင္ဂြ်မ္းက ဆိုက္ကားၾကီးႏွင့္ ေရာက္လာျပီး UN အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ ကိုရီးယားသားၾကီး ဘန္ကီမြန္းကို ေပးရန္ လူၾကံဳလာေပးသျဖင့္ နီးရာအိတ္ထဲထည့္ျပီး သယ္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ဘန္ကီမြန္းႏွင့္ သန္ဘက္ခါတြင္ Liverpool တြင္က်င္းပမည့္ ၀င္းသူဇာဆိုင္ခြဲ(၈၃၇၂) ဖြင့္ပြဲတြင္ေတြ႕ရင္ေပးရမည္။ မေတြ႕ပါက UN ရံုးခ်ဳပ္ရွိရာ ေတာင္ၾကီးသို႕ စာတုိက္ကပင္ ပို႕ရေတာ့မည္။ သူလိုလူအတြက္ေတာ့ အခ်ိန္သိပ္မေပးႏိုင္ေတာ့။ ဒါကပထမအပူျဖစ္သည္။

ဒုတိယအပူက ေတာ့နည္းနည္းပိုဆိုးသည္။ ယခု ဇီဒန္းႏွင့္ ဒိန္းမတ္ကိုလာျခင္းမွာ မဲႏွုိက္ေပးဖို႕ႏွင့္ လက္ေဆာင္ေပးဖို႕ျဖစ္သည္။ ရွင္းျပပါဦးမည္။ ယခုႏွစ္ World Football Club Champion Tournament Classic Cup 2007 ဗိုလ္လုပြဲတြင္ ျမန္မာျပည္မွ ပို႕ေဆာင္ေရးအသင္းႏွင့္ စပိန္မွ Real တို႕ဆံုၾကသည္။ ႏွစ္သင္းလံုးက အျဖဴ၀မ္းဆက္၀တ္ၾကသည္။ အစကေတာ့ Real က သူတို႕အသင္းမွာ အသင္းသစ္၊ အသင္းငယ္ျဖစ္သျဖင့္ သူတို႕ပင္ အေရာင္ေျပာင္း၀တ္မည္ဟုဆိုသည္။ အခုေတာ့တစ္မ်ဳိး။ ဗိုလ္လုပြဲသို႕ေနာက္တစ္ေခါက္ ေရာက္ရန္မေသခ်ာသျဖင့္ ႏွစ္တုိင္းနီးပါး ဗိုလ္စြဲေနေသာ ျမန္မာကလပ္အသင္းက အေရာင္ေျပာင္းေပးပါရန္ စပိန္ဘုရင္ ကို္ယ္ေတာ္တိုင္ Email ပို႕လာသည္။ ျမန္မာကလပ္က ေျပာင္းေပးခ်င္ေသာ္လည္း ပရိတ္သတ္ကို အျဖဴေရာင္ဂ်ာစီေတြ ေရာင္းထားျပီးႏွင့္ျပီ။ ထုိကိစၥကို မဲႏွုိက္ေျဖရွင္းရန္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ဇီဇူးတို႕ လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ပို႕ေဆာင္ေရးအသင္းနည္းျပ ဦးေမာင္ေမာင္ဦး ႏွင့္ Real နည္းျပေလး ကာပယ္လိုတို႕မွာ ေရာက္ႏွင့္ေနေလာက္ျပီ။ ဒါက မဲႏွုိက္ဖို႕။ လက္ေဆာင္ေပးဖို႕ကေတာ့ ဒိန္းမတ္ဘုရင္ဧ။္ သားေတာ္ငယ္ Dahl Houson အတြက္ တကူးတကသယ္လာေသာ Shan Star Jeep တစ္စီးပင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္သယ္လာေသာ ကားမွာ ကားျမိဳ႕ေတာ္ဟုေခၚတြင္ေသာ ဟားခါးျမိဳ႕တြင္ပင္ ေစ်းကြက္မတင္ေသး။ ၂၀၀၈ ေမာ္ဒယ္လ္ ျဖစ္သည္။ Piston ၁၆ လံုးက W ပံုစံခုတ္သည္။ (W16 ဟုေရးထားသည္) အင္ဂ်င္က ဂ်က္အင္ဂ်င္အေသးစားျဖစ္ျပီး ပလက္တီနမ္ျဖင့္ သြန္းထားသည္။ ေလာင္စာမွာ ေလျဖစ္ျပီး ေလရိွေသာမည့္သည့္ေနရာတြင္မဆို တစ္နာရီ ၁၂၄၄ မိုင္အထိေမာင္းႏွင္ႏိုင္သည္။ ေလမရႏိုင္ေသာ ေနရာျဖစ္ပါက အနည္လံုး၀မပါေသာ ေရထည့္ျပီး တစ္နာရီ ၁၁၄၇မိုင္အထိေမာင္းႏိုင္သည္။ ၉ ခ်က္ထိုးဂီယာက ေရႊျဖင့္ျပီးသည္။ မီးၾကီးတစ္ဖက္ ၈ လံုးပါျပီး မီးစာမွာ စိန္ျဖစ္သည္။ တံခါးကေတာ့ Jeep ထံုးစံအတိုင္းျဖစ္သည္။ ကားစက္ႏွိုးျခင္း၊ Air Con ဖြင့္ျခင္း၊ မွန္အတင္အခ်လုပ္ျခင္း၊ ဂီယာေျပာင္းျခင္း၊ ေနာက္မွန္ခ်ိန္ျခင္း ႏွင့္ Audio-Video Function မ်ားကုိ အသံျဖင့္ အမိန္႕ေပးခိုင္းေစႏိုင္သည္။ ကားမွာ ေသာ့တံမ်ားမလိုဘဲ လက္ေဗြရာႏွင့္ ဖြင့္ရသည္။ ဘီးလဲလွယ္လိုလွ်င္ Remote Control ျဖင့္ခိုင္းေစႏိုင္ေသာ္လည္း Demo Version သာျဖစ္သည္။ 20 LD Changer ျဖင့္ Speaker 88 လံုး၊ Woofer 23 လံုးတြဲဖက္ထားျပီး ၁၂ လက္မ Slim LCD TV ပါ၀င္သည္။ ကားရပ္နားထားစဥ္ Video ၾကည့္လိုပါက အေရွ့ Bullet Proof ေလကာမွန္ၾကီးကို TV အျဖစ္ေျပာင္းသံုးႏိုင္သည္။ ေဆးေရာင္မွာ မွုတ္ထားျခင္းမဟုတ္ဘဲ သံအရည္ၾကိဳစဥ္ကတည္းက အေရာင္ထြက္ေအာင္စီမံေပးထားသည္။ အထူးသျဖင့္ ၂၀၁၀ တြင္ထုတ္လုပ္မည့္ ပ်ံတက္ႏိုင္ေသာ Shan Star Jeep အစအျဖစ္ အေတာင္ပံမ်ားတပ္ဆင္္ရန္ ေနရာမ်ားပါျပီးျဖစ္သည္။ ျခံဳေျပာရလွ်င္ ေထာ္လာဂ်ီေပၚ ေထာင္ကားဆင့္ထားသလို ရုပ္ထြက္ေကာင္းသည္။ ကာလေပါက္ေစ်း က်ပ္သံုးေသာင္း (US$ 12Millions) ေလာက္ရိွသည္။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သယ္ယူလာေသာကားမွာ ထိုသို႕ေကာင္းမြန္ျပည့္စံုေသာကားဧ။္ နမူနာပံုစံ သံပတ္ေပးရေသာ ကားရုပ္ေလးသာျဖစ္သည္။ ဘုရင့္သားေတာ္ေလး ေဆာ့ကစားဖုိ႕ျဖစ္သည္။ ဒါေတြက လာရင္းကိစၥမ်ားျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ့္ဒုတိယအပူမွာ ေလဆိပ္တြင္ၾကံဳေတြ႕ရမည့္ အခက္အခဲမ်ားျဖစ္သည္။ ဒိန္းမတ္သမၼတႏွင့္ ပလာတီနီကိုေတာ့ အေသအခ်ာမွာထားသည္။ ေလဆိပ္တြင္ ေကာ္ေဇာ္အနီခင္းမၾကိဳရန္ႏွင့္ လံုျခံဳေရးအျပည့္အ၀ ေပးထားရန္ျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္ခုက ေလဆိပ္တြင္ ေခ်ာတို္င္တက္ပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႕ က်င္းပရန္ရိွသည္ဟုလည္း သတင္းရထားျပန္သည္။ လူမ်ားလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္မေနတတ္။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားအေရာက္နည္းလွေသာ ဇီဇူးေၾကာင့္ အရွက္ရမွာကိုလည္း စိုးရိမ္ေနရသည္။ သူကဟိတ္ႏွင့္ ဟန္ႏွင့္ မေနတတ္။ သူ႕ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏွုတ္ခမ္းတြင္ေပေနသာ ထန္းလ်က္ရည္မ်ားကို Neck Tie ျဖင့္ အားရပါးရ သုတ္ေနေလသည္။

ေလဆိပ္ေရာက္ဖို႕၁၅မိနစ္ေလာက္လိုဦးမည္္။

Mr Pooh

*ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝျခင္းမျပဳရ။

( ၂၀၀၆ - ၂၀၀၇ ၿမန္မာ ဘေလာ့ေတြမွာ စာေရးေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေပၚခဲ့ဖူးထဲ.. အဲဒီထဲက မွ တခ်ဳိ႕လည္း ဆက္မေရးၿဖစ္ေတာ့ဘူး.. ဒီေန႔အထိ ၂၀၀၇ ကေန ၂၀၁၀ အထိ ပုံမွန္ပုိစ့္ေရးတဲ့ ၿမန္မာဘေလာ့ကာ ဆုိတာ လက္ခ်ဳိးေရလုိ႔ ရသြားပါၿပီ... ေလ်ာ့သြားတဲ့ ဘေလာ့ကာေတြေနရာမွ လူငယ္ ဘေလာ့ကာ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားလည္း အစားထုိး ၀င္ေရာက္လာပါတယ္ စာေရးေကာင္းတဲ့ လူငယ္ေတြလည္း အမ်ားအၿပားေတြ႔ရပါတယ္.. ကၽြန္ေတာ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘေလာ့ေခတ္ဦးက စာေဟာင္းစာေကာင္းေတြ အလ်ဥ္းသင့္သလုိ ၿပန္လည္ေဖာ္ၿပမလားလုိ႔ပါ.. ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ)