Kind with Heart

ဘတ္စ္ကားက ဂိိတ္မွာထုိးလုိက္တာနဲ႔ တစ္ေပါက္တည္းရွိတဲ႔ ကားတံခါးေဘးကုိ

လူေတြအလ်င္အၿမန္ေၿပးကပ္ လုိက္တယ္။ `ေစာင့္ဦးေလ ထုိ္င္ခုံေတြအမ်ားၾကီးရွိေနတာပဲ

ဆင္းတဲ႔လူေတြကလည္း ၿမန္ၿမန္ဆင္းၾက ေအာက္ကလူေတြက အတင္းတုိးတက္ေနၿပီ´

စပယ္ရာက ပါးစပ္ေသနတ္ပစ္ေနပါတယ္။ သူကၿမင္ကြင္းကုိေငးရင္း စပယ္ရာေၿပာတဲ့

ထုိင္ခုံေတြအမ်ားၾကီးဆုိတာ ကုိဆက္ေတြးေနမိတယ္။ ထုိင္စရာေတြအမ်ားၾကီးဆုိေပမယ့္

ဂတ္စ္အုိးကုိသံပုံးရုိက္ ပ်ဥ္ခင္းထားတာပဲ။ အဲဒီထုိင္စရာေလးကုိပဲ လူေတြလုယက္ ေနတာကေတာ့ အံ့ၾသစရာၿဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ထုိင္စရာေတြ အမ်ားၾကီးထဲကမွ

တစ္ေယာက္တည္းေရြးရင္း စိတ္တုိင္းမက်ၿဖစ္ေနပါေသးတယ္..။ကားေဆာင့္ထြက္ေတာ့မွ

အဲဒီလူယုိင္သြားေတာ့မွ နီးစပ္ရာကုိ လွမ္းထုိင္လုိက္ေတြ႔လုိက္ရတယ္…။

ဘ၀မွာေနရာတစ္ေနရာ ရဖုိ႔အေရးၾကီးတယ္ကြ။ အဲဒီေနရာတစ္ေနရာရဖုိ႔ အနစ္နာခံ

ေပးဆပ္ရတာေတြ ၾကဳိးစားအားထုတ္ရတာေတြ ၊ပုတီးစိပ္ အဓိဌာန္၀င္နဲ႔ေပးဆပ္ရတာေတြ

ရွိတယ္ကြ။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း စုိင္ေကာ္လုိ႔ခ်ဳံေပၚေရာက္တတ္တာေတာ့ရွိတာေပါ့ကြာ၊

ဒါေပမယ့္ လူတုိင္းအတြက္ ေနရာတစ္ေနရာရဖုိ႔ အေရးၾကီးတယ္ကြ။အဲဒါမွ ဟန္မပ်က္ေနႏုိင္မွာလုိ႔ ဆရာသူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက ေၿပာဖူးပါတယ္။ ဆရာသူငယ္ခ်င္းလုိ႔

ေခၚရတာက တစ္ခါတစ္ခါ သူငယ္ခ်င္းေပါင္းေပါင္းၿပီး တစ္ခါတစ္ခါဆရာ လုပ္တတ္လြန္းလုိ႔

သူ႔ကုိ ဆရာသုူငယ္ခ်င္းလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က အၿမဲေခၚပါတယ္။ သူေၿပာသလုိဆုိ ဘ၀ဆုိတဲ႔ေနရာတုိင္းမွာ ဟန္လုပ္ေနၾကသလုိပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္းထုိင္လက္စ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္မွာ ဟန္မပ်က္ထုိင္ေနတာပါ။ လက္ဖက္ရည္ဖုိးရွင္းမယ့္သူငယ္ခ်င္းက

ဖုန္းခဏဆက္မယ္ဆုိၿပီး ထြက္သြားတာ ၁၅မိနစ္ေလာက္ေတာ့ရွိၿပီ။ အိတ္ထဲမွာ ပုိက္ဆံကနည္းေနေတာ့ လက္ဘက္ရည္ဖုိး အခုရွင္းလုိက္ရင္ မေလာက္မငၿဖစ္မွာစုိးလုိ႔

စိတ္ကေတာ့နည္းနည္းပူခ်င္ေနပါတယ္။ ဟန္ကုိယ့္ဖုိ႔ မဟုတ္လား ထုိင္လက္စ ေနရာမွာ ဆက္ထုိင္ေနတာ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။

ဂ်ာနယ္ထဲမွာ သရုပ္ေဆာင္ေကာင္မေလး အင္တာဗ်ဴးအပ်င္းေၿပ ဖတ္ေနရင္း

`သမီးကေတာ့ အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစားပါ့မယ္လုိ႔ ပရိတ္သတ္ကုိကတိေပးပါတယ္´

`တစ္ေန႔ေန႔မွာ တစ္ေနရာရာ ရလာမယ္လုိ႔လည္း ဆုိတာလည္း သမီးယုံၾကည္တယ္ေလ´

တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ေနရာရာဆုိတဲ႔စကားကုိ လူေတြတေရြ႕ေရြ႕သုံးလာတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား

ၾကာေနၿပီလဲ….။

သူကေတာ့ အဲဒီတစ္ေန႔ေန႔ဆုိတာကုိ အဂၤါေန႔မနက္ေတြပဲ ၿဖစ္ေစခ်င္ဘူး တစ္ေနရာရာဆုိတာကေတာ့ မနက္ခင္းစာေအးေအးလူလူ စားႏုိင္တဲ႔တစ္ေနရာ

ၿဖစ္ေစခ်င္တယ္…

သူတု႔ုိေၿပာတဲ႔အေၾကာင္းအရာေတြထဲမွာ အနာဂတ္အေၾကာင္းမပါပါဘူး၊ အတိတ္ၿဖစ္ရပ္

ေတြကုိလည္းမေဆြးေႏြးဘူး၊ ပစၥပဳန္သတင္းေတြနဲ႔လည္း ခပ္ကင္းကင္းေနပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ရံ ဂႏၱ၀င္၀တၳဳေတြအေၾကာင္း တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးထဲမွာ

အေၾကာ္ထည့္စားသင့္မစားသင့္ နဲ႔ ကဗ်ာစာသားတခ်ိဳ႕က အေတြးေတြကုိခင္းပြင့္

ေစေၾကာင္း အဲဒီေလာက္ပါပဲ…လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ေလးရဲ႕ေက်ာမွီထုိင္ခုံေလးေတြဟာ

သက္ေသာင့္သက္သာၿဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီေနရာေလးက ထုိင္ရတာအဆင္ေၿပပါတယ္။

ထုိင္ခုံေတြရဲ႕ ေက်ာမွီပုစံေတြက လူေတြ႔ရဲ႕စိတ္ေနစိတ္ထားကုိ ၿပဌန္းလိမ့္မယ္လုိ႔

စိတ္ပညာဆရာေတြက ယူဆပုံမရပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ထုိင္ခုံေတြရဲ႕ စိတ္ေၿပာင္းစိတ္လဲကုိ

ဘယ္သူမွ မေရးသားၾကတာၿဖစ္လိမ့္မယ္။ သူရုံးက ေဘာ့စ္ကေတာ့ ေက်ာမွီထုိင္ခုံကုိ

သုံးလတစ္ခါေလာက္လဲပါတယ္။ ထုိင္ခုံတစ္လုံးကုိ သုံးလေလာက္ထုိင္ၿပီးရင္ သူစိတ္တုိင္း

မက်တာကမ်ားပါတယ္။ သူလည္းသူ႔ေနရာေလးကုိ ဖင္ၿမဲဖုိ႔ထုိင္ခုံခဏခဏလဲရမယ္လုိ႔

စိတ္စြဲေနသလားမသိပါဘူး။ အစည္းအေ၀းခန္းမထဲေရာက္ရင္လည္း သူ႔ထုိင္ခုံကုိ စပယ္ရွယ္လုပ္ထားေပးရပါတယ္။ ဒါေတာင္ သူက စိတ္တုိင္းမက်လုိ႔ အစည္းအေ၀းခန္းထဲ

ေရာက္တုိင္းသူဆီက မေက်မနပ္အသံေတြခ်ည္း ၾကားေနရတာပါပဲ….။

ကုိယ္ကေတာ့ မတ္တပ္သမားဆုိေတာ့ ဘယ္ေနရာရပ္ရပ္ ကုိယ္ေၿခေထာက္ကုိယ္

မေက်နပ္စရာၿဖစ္စရာမရွိဘူး။ အာခိမိဒီစ္းကေတာ့ စၾကာ၀ဌာထဲမွာ မတ္တပ္ရပ္ဖုိ႔

တစ္ေနရာသာေပးစမ္းပါ ကမာၻၾကီးကုိ က်ဳပ္ေရႊ႕ပစ္မယ္တဲ့......

ေအာင္ပုိင္စုိး

ပထမဆံုး အမွတ္ရတာကေတာ႔ အေမ႔ၿခံ၀ိုင္းႀကီးရဲ႕ေထာင္႔မွာ ထီးထီးမားမား ပိေတာက္ပင္အိုႀကီးရွိတယ္ ဆုိတာပဲ…။ သူတုိ႔ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ ေဆာ႔ကစားစရာ အရိပ္ေကာင္းႀကီးေလ…။ သႀကၤန္မိုး တၿပိဳက္ႏွစ္ၿပိဳက္ က်လာရင္ေတာ႔ ပင္လံုးကၽြတ္ အားရေအာင္ ပြင္႔တတ္တဲ႔ ပိေတာက္ပင္ႀကီးေလ…။ လူပ်ိဳေပါက္ အစ္ကိုေတြအတြက္ ေကာင္မေလးေတြကို ပိုးပန္းေပးဖို႔… အစ္မေတြရဲ႕ေခါင္းေပၚကေန အစ္မေတြနဲ႔အၿပိဳင္ ၿပံဳးတတ္တဲ႔ ပိေတာက္ပြင္႔၀ါ၀ါေတြ…။ အေမ႔ရဲ႕ ဘုရားစင္ေပၚမွာလည္း က်က္သေရေတြ ထိန္ထိန္၀င္းလုိ႔…။ ဘာမွန္းညာမွန္း သိပ္မသိေသးေပမယ္႔ ပိေတာက္ပြင္႔ရင္ အားလံုးေပ်ာ္ၾကသလို သူလည္း ေပ်ာ္ခဲ႔ဖူးတယ္…။

ေက်ာပိုးလြယ္အိတ္ထဲကို ပလတ္စတစ္ပံုးထည္႔လြယ္၊ ထိုင္းကလာတဲ႔ စတီးျပြတ္ထည္႔၊ မ်က္မွန္တပ္ ဦးထုပ္ေဆာင္းၿပီးရင္ တစ္ဘက္လမ္းကေကာင္ေတြကို နလန္မထူႏိုင္ေအာင္ အၿပိဳင္ပက္ဖို႔ အသင္႔ပဲ…။ အိမ္ေရွ႕မွာ သူ႔အဖြဲ႔ကလည္း သူ႔ကိုေစာင္႔ေနၿပီ…။ သူတုိ႔အဖြဲ႔(၈)ေယာက္မွာ စတီးျပြတ္နဲ႔က သံုးေယာက္ပါတယ္။ တရုတ္ကလာတဲ႔ ေကာ္ျပြတ္ေတြကေတာ႔ သိပ္အလုပ္မျဖစ္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင္႔ သူ႔ကို အားကိုးတႀကီး ေစာင္႔ေနၾကတာ…။ ေနဘယ္ေလာက္ပူပူပါ… သႀကၤန္ေရက ဘယ္ေတာ႔မွ အပူမရွပ္ဘူး…။ မႏွစ္ကေတာ႔ အဲဒီေကာင္ေတြေရပူေဖာင္းနဲ႔ပစ္လုိ႔ အလူးအလဲ ခံလိုက္ရဖူးတယ္…။ ဒီႏွစ္ ေရပူေဖာင္းပစ္လုိ႔ မရေတာ႔ဘူး။ ဒင္းတုိ႔ နာဖုိ႔သာျပင္ေပါ႔…။ ျပြတ္စုတ္ေလးနဲ႔ ပက္တာေလာက္ေတာ႔ရီတာေပါ႔… ရီတာေပါ႔…။ မနက္ခင္းထဲက ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ပြဲႏွစ္ပြဲမွာ သူတုိ႔အဖြဲ႔က အျပတ္အသတ္ ႏိုင္လိုက္တယ္။ ဒီေကာင္ေတြ ညေနက်ရင္ မေက်ပြဲ လာပက္ဦးမွ ကိုယ္႔ဘက္ကလည္း အသင္႔ျပင္ထားရံုေပါ႔…။

ကားခက တစ္ရက္ကို ေလးေသာင္း ကိုယ္႔ဆီကိုယ္ထည္႔ရမွာ တစ္ေယာက္ သံုးေထာင္ေကာက္ၿပီး အေယာက္ ၂၀ ေလာက္ပဲ တင္မယ္ကြာ… ဘယ္လုိလုပ္မလဲ… ဂ်စ္ကားပဲရွာမလား… ေဟ႔ေကာင္… ဂ်စ္က ေစ်းေျမာက္တယ္ကြ… မႏွစ္ကလည္း တြန္းခဲ႔ရၿပီးၿပီ… Publica နဲ႔ Lite Ace တစ္ခုခု လုပ္ကြာ… ငါ႔အစ္ကိုသူငယ္ခ်င္း ငါးခ်ိတ္တစ္စင္းရွိတယ္… သူလည္း သႀကၤန္လိုက္ခ်င္ေနတာ… အဲဒါဆို ငါတုိ႔အေယာက္(၃၀) တင္လုိ႔ရမယ္… မင္းကလည္း လူမ်ားရင္ ပါးစပ္ေပါက္မ်ားတယ္… အရက္ပိုကုန္ေရာ… အဲဒါဆိုလည္း သႀကၤန္ကားထြက္ရန္ အေသာက္အစားကင္းသူမ်ား အလုိရွိသည္လို႔ ေၾကာ္ျငာလိုက္ပါလား… မိန္းကေလးေတာ႔ မတင္ဘူးကြာ… ရန္ျဖစ္မွာစုိးလိ္ု႔… ေအး…မင္းညီမဆိုရင္ေတာ႔ စဥ္းစားပါ႔မယ္ ေယာက္ဖရာ… ဘယ္မွမေရာက္ရင္ေန IC မ႑ပ္ေရာက္ရင္ ၿပီးတာပဲ… မင္းတို႔တစ္ရက္သံုးေထာင္ဆိုတာ ထမင္းေကၽြးမွာလား… အလွဴေတြ႔ရင္ ကားရပ္ေပးမယ္ေလ… ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ ၀င္စားေပါ႔… မင္းတုိ႔ေသာက္ဖို႔ ေရသန္႔ဘူးနဲ႔ အာလူးေၾကာ္တစ္ထုပ္ ေပးမယ္…။

အေဖ႔ လုပ္ပါဦး… သႀကၤန္တြင္းသံုးဖုိ႔ တစ္ပံုးေလာက္ ေပးပါဦး…။

ဟ… မင္းဟာက မ်ားလွခ်ည္လား… ဟာ… အေဖကလည္း ငယ္ငယ္က သႀကၤန္တြင္းဆို ေရပက္ဖုိ႔ ခြက္ေတြ ၀ယ္ေပးေနက်ပဲဟာ… အခုသားက နည္းနည္းႀကီးလာလို႔ တစ္ပံုးပဲေတာင္းတာ… ။ အဲဒါဆိုလည္း ေနာက္ေဖးက လက္ဆြဲပံုးသာ ယူသြားကြာ…။ အဲလိုလည္း မဟုတ္ဖူးေလ ဒက္ဒီ ဖားသား ခ်စ္ေဖေဖကလည္း… မ႑ပ္က ၉ ေသာင္းက်မွာ မ႑ပ္ေဆာက္တာ သူငယ္ခ်င္းေတြမို႔ ၃ ေသာင္းပဲ ေပးရမွာ… သူတုိ႔ကလည္း သားကုိ လာေစခ်င္တယ္… အဲဒါ ဖိနပ္လည္း ၀ယ္ရဦးမွာ… ေဘာင္းဘီလည္း ႏွစ္ထည္ေလာက္ ထပ္၀ယ္ရမွာ… သားတုိ႔မ႑ပ္မွာက နာမည္ႀကီး DJ ေတြလည္း လာမွာမုိ႔ ကိုယ္ကလည္း လန္းေနမွ ျဖစ္မွာမုိ႔ပါ…။ ဟုိေန႔က မ်က္မွန္သြားၾကည္႔ထားတာ ၂၅၀၀၀… အဲဒါ၀တ္လိုက္ရင္ လံုး၀အပ်ံစား ျဖစ္သြားမွာ… ဒက္ဒီဆီက တစ္ပံုးေတာင္းတာ သားသံုးဖုိ႔ မပါပါဘူး… အေဖက ေခၽြေခၽြတာတာေနဆိုလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ကပ္စားေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ… သႀကၤန္ၿပီးရင္ မုန္႔ဖိုးမယူေတာ႔ဘူး… ေနာ္ ဒက္ဒီ… အခုေတာ႔ တစ္ပံုးပဲ စြန္႔က်ဲပါ…။

တစ္ႏွစ္လံုးမွာ ဒီပိတ္ရက္ေလးပဲ နားရမယ္ေအာက္ေမ႔တာ… တစ္ႏွစ္လံုးပစ္ထားတဲ႔ သူ႔အခန္းက ျပန္လည္ျပင္ဆင္ဖုိ႔ ေတာင္းဆိုေနၿပီ။ အခန္းကို ေဆးျပန္သုတ္၊ ပရိေဘာဂေတြျပန္ျပင္… မီးဖိုေခ်ာင္လည္း သန္႔ရွင္းေရးလုပ္၊ အိပ္ခန္းထဲက ကုတင္ကို ေပါလစ္တင္၊ အ၀တ္အစားေတြ ေစာင္ေတြ ျခင္ေထာင္ေတြ စုၿပံဳေလွ်ာ္… စာအုပ္အေဟာင္းေတြ အသစ္ေတြ စနစ္တက်ျပန္ထား… မထင္မွတ္ဘဲ ဒိုင္ယာရီအေဟာင္းတစ္အုပ္ ျပန္ဖတ္မိေသးတယ္… သႀကၤန္အက်ေန႔တစ္ရက္ကို ဘာလို႔ မင္နီတားထားတာလဲ… အျပင္မွာ ပိေတာက္ေတြ ၀ါ၀ါထိ္န္ေနမွ ေၾသာ္… သႀကၤန္ပါလားလုိ႔ သတိထားမိတယ္…။ ငယ္ငယ္က အေဖ႔ၿခံေထာင္႔က ပိေတာက္ပင္အိုႀကီး ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္ကလဲၿပိဳသြားခဲ႔တာလဲ… ၀ိုးတ၀ါးေပမယ္႔…။

ႏွစ္ကာလမ်ားစြာရဲ႕ ေႏြဦးအႀကိဳညေတြမွာ သူ႔ကိုေျခာက္လွန္႔ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ပိေတာက္တေစၧကို အမွတ္ရေနမိဆဲပါ…။

ေအာင္ပိုင္စုိး

စင္ေပၚမွာ သီခ်င္းဆုိေတာ့မယ္ဆုိရင္ စင္ေအာက္ကအၾကည့္ေတြကုိ

ၾကိဳးတုပ္ထားႏုိင္သူမွ စင္ေပၚမွာ အႏုိင္ရမွာေလ။ စိမ္ဖန္႔္႔ဖန္႔မ်က္လုံးေတြ၊

ၿပာလဲ့လဲ့ရမၼက္ခုိးေတြနဲ႕ မ်က္လုံးေတြ၊ လက္ခုပ္သံတုိင္းကေတာ့ ကုိယ့္

အတြက္မဟုတ္ဘူး။ မီးေရာင္ေအာက္က ကုိယ့္ရုပ္ကုိယ့္ရည္၊ ကုိယ့္အခ်ိဳး

အစားက ၀င္ေငြကုိၿပဌန္းသြားမွာ။

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့သီခ်င္းကုိ ဟန္လုပ္ဆုိေနရတာ ၀ဋ္ေၾကြးပဲ။

အႏုပညာနဲ႕မအပ္စပ္သူေတြက အႏုပညာအတြက္ဆုိၿပီး ပန္းကုံးေတြ၊

သရဖူေတြလာလာေပးၾကေသးတယ္။ ၀မ္းေရးကုိကက်ိန္စာက်ေနသလုိပဲ။

ကုိယ္က ဂီတကုိေရာင္းစားေနရတယ္။ စကပ္ေတြကပုိတုိတုိလာတယ္။

ဂ်င္ေဘာင္းဘီ က်ပ္က်ပ္၀တ္မွ အာရုံစုိက္ခံရမယ့္အေနအထား။

“အေမတုိ႔ေခတ္နဲ႕မ်ား ကြာပါ့အေမရယ္” လုိ႔တစ္ခါတစ္ေလ ေၿပာမိတယ္။

“ငါ့သမီးက ဇရွိတယ္” ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းတြင္းသီခ်င္းဆုိၿပဳိင္ပြဲမွာ ဆုရတုန္းက

အေမက သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကုိၾကြား၀ါေနပုံကုိ ၿပန္ၿပန္ၿမင္ေနမိတယ္။

“အေမရယ္….သမီးအႏုပညာဇက သမီးကုိေခ်ာက္ခ်သလုိပဲ” လုိ႔တစ္ကုိယ္တည္း

ေၿပာေနမိတာ အၾကိမ္ၾကိမ္…။

“ဟဲ့…..နင့္အေခြဘယ္လုိလဲ”

“အတြဲေခြေတြေတာ့ထြက္မယ္ေလ၊ ဟုိပါဒီပါဆုိေတာ့ နာမည္ေလးလူသိသြားေအာင္၊

တစ္ေယာက္တည္းကေတာ့ နည္းနည္းၾကာဦးမယ္ထင္တယ္။

စပြန္ဆာကလည္းေလနဲ႕ခ်ည္းေပးေနတာ။ ေငြေလး ေလးငါးဆယ္သိန္း

ထြက္က်လာဖုိ႔ တစ္လကုိ ေလးငါးေၿခာက္ခါေလာက္ေတြ႔ေနရတယ္။

ဆုိင္မွာလည္း ဒီလပုိင္းေတြ လူပါးေတာ့ ဘယ္ေလာက္ရလုိ႔လဲ၊

အ၀တ္အစားဖုိးနဲ႕ကုိလုံးခ်ာလည္လုိက္ေနတာ”

“နင္မွာသီခ်င္းေရာ ရွိလုိ႔လား”

“သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေလးပုဒ္ အလကားေရးေပးတယ္၊

လုိတဲ႕အပုဒ္ေတြကုိလည္း၀ယ္ထားတယ္။ ငါေရးတာကသုံးပုဒ္ေလာက္ေတာ့ရွိတယ္

Vocal ပုိင္းကေတာ့ဆုိၿပီးသြားၿပီး၊ Band ပုိင္းကေတာ့ သုံး section ေလာက္တီးရဦးမွာ။

ငါ ဂ်ဴတီဖုိးမရွိေသးတာနဲ႕ ခဏရပ္ထားတယ္။ နင္သိတဲ႔အတုိင္း ေခြၾကမ္းထြက္ဖုိ႔ေတာင္

ဆယ္ပုံးေလာက္ ကုန္တယ္။ အေခ်ာထုတ္ရင္ ေၾကာ္ၿငာစရိတ္နဲ႕ဘာနဲ႕၊ အမ်ားၾကီး

ကုန္ဦးမွာၿပန္ရမရက မက်ိန္းေသဘူး။ စပြန္ဆာ ထပ္ရွာရဦးမလားမသိပါဘူးဟယ္…”

“အခု အလွည့္က်တာကေတာ့…နံပါတ္ငါး၀ုိင္းက…HipHop ခ်စ္သူေတြ

ေတာင္းဆုိထားၾကတဲ႕….”

“ဟဲ႔….ေဘာင္းဘီ၀တ္၊ ေတာေဂၚလီဆုိရမွာ”

“ ေအးပါဟ….”

အေရးထဲမွ ကီးဘုတ္သမားက Intro ကုိသုံးေခါက္ေလာက္ေက်ာ့ေနတယ္။

မီးေရာင္ေအာက္ရပ္ေနရတဲ႔လူေတြက ေၾကာင္စီစီ၊ မ်က္ႏွာကို ခပ္တည္တည္ထားေနရတယ္

HipHop ခ်စ္သူေတြဆုိလုိ႔ တစ္ေယာက္မွ ငါးဆယ္ေအာက္မပါဘူး။

“အားလုံး၀ုိင္းတက္ၾက… ငါ့ေထာ္လာဂ်ီ၊ မိန္းကေလးမ်ားက ေအာ္ေၾကာလန္သည္၊

ရြာေၿမာက္ပုိင္းကေတာ့သိပ္မၾကည္၊ ငါ့နာမည္ကေတာေဂၚလီ….”

“အုိးေလးလႈပ္ပါေဟ့…ေရ အုိးေလးလႈပ္ပါေဟ့…”

မ်က္လုံးေတြကုိ ေက်ာေပးရပ္လုိက္ရတာ စၾကာ၀ဠာအၿပင္ဘက္ကုိ

တစ္ခါတည္းထြက္ေၿပးခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားတယ္။

ေအာင္ပုိင္စုိး

ေပရြက္ … ကညစ္စာကို ျခစ္ …။

လူဟာ အကၡရာ ပံုသ႑ာန္ေတြ ေပၚလာကတည္းက ဆက္သြယ္မႈ ပံုစံတစ္မ်ိဳးကို ရရွိခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ သဘာဝ ဆက္သြယ္မႈ ပံုစံျပင္ပကေန ပထမဆံုးနဲ႔ အသံုးတြင္က်ယ္ဆံုးကေတာ့ လူတီထြင္တဲ့ အရာက စာေရးသားျခင္းပါ။ ေရးတဲ့လူက ေရးတယ္၊ ဖတ္တဲ့လူက ဖတ္တယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ အသိပညာ လက္ဆင့္ကမ္း လာပါတယ္။ စာေပကို သယ္ေဆာင္လာတယ္ ၾကားခံ မီဒီယာေတြကလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိး တိုးတက္ ေျပာင္းလဲလာပါတယ္။ ေက်ာက္စာ၊ ေပစာ၊ မင္စာ၊ ပံုႏိွပ္စာ … စသည္ျဖင့္ ေပါ့ေလ …။

အိမ္မွာ PC တစ္လံုး စဝယ္တုန္းကေတာ့ လုပ္ငန္းသံုးေလာက္ပဲ အသံုးဝင္မွာလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ စာရင္း ဇယားေလးလုပ္ရံု၊ ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ ပရိုဖိုင္ေတြ သိမ္းထားရံု၊ အိမ္သံုး စရိတ္၊ လုပ္ငန္း စရိတ္ တြက္ရံုေလာက္ပဲ သံုးျဖစ္တာ။ စာေရးတဲ့ အခါက်ေတာ့ စာေရးစကၠဴနဲ႔ ေဘာပင္နဲ႔ ေရးရတာပဲ စ်ာန္ ဝင္ပါတယ္ ဆိုၿပီး ကြန္ပ်ဴတာ ရွိေပမယ့္ မဂၢဇင္း ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ေဆာင္းပါး ေရးတဲ့ အခါေတာ့ လက္ေရးနဲ႔ပဲ ေရးပို႔တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္း အရင္း တစ္ေယာက္က ဂ်ာနယ္ လုပ္ေတာ့ မင္း ေဆာင္းပါးေတြကို မင္းဟာ မင္း ရုိက္ပို႔ကြာ ငါတို႔ ဒီမွာ တစ္ခါတည္း Layout ထိုင္လို႔ ရတာေပါ့ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ မရုိက္တတ္၊ ရုိက္တတ္ စမ္းရိုက္ရင္း စာေရးရင္ ေမာ္နီတာနဲ႔ပဲ ေရးခ်င္ေတာ့တယ္။ ေဟာ ကိုယ္ဟာ ကိုယ္ blog ေလး ေရးမယ္ ဆိုေတာ့လည္း စာရြက္ေပၚမွာ အရင္ ေရးၿပီးမွ ကြန္ပ်ဴတာဆီ Publishing လုပ္ဆို အဆင့္ေတြ မ်ားသြားၿပီး တစ္ခါတည္း ေမာ္နီတာေပၚမွာ စာရိုက္ တစ္ခါတည္း တင္ဆိုေတာ့ ဟန္က်ေနတာေပါ့။ သိပ္မၾကာဘူး၊ ခ်င္ခ်င္းက တစ္မ်ိဳး ေျပာင္းလာတယ္။ စာေရးတာက အေတြးေပၚရင္ ေပၚတဲ့အခ်ိန္ ေပၚတဲ့ ေနရာမွာ ခ်ေရးတာ အေကာင္းဆံုး မို႔လား။ လက္ေတာ့(ပ္)ေလး တစ္လံုးေလာက္ လိုခ်င္ ျပန္ေရာ၊ ပလက္ေဖာင္း ကေဖးမွာ ေကာ္ဖီ ေသာက္လုိက္၊ စီးကရက္ေလးဖြာ လုိက္ Keyboard ခလုတ္ေတြ ေပၚမွာ ခံစားမႈ သက္ဝင္သြားရင္ Webpage မွာ ေပၚလာမယ့္ အႏုပညာ အတြက္ ရင္ခုန္မိျပန္ေရာ ပံုႏိွပ္စာနဲ႔ လက္ေရးမူေတြကို ဖတ္ရႈ ေနရတဲ့ စာနယ္ဇင္း ဘဝကိုေတာ့ တစ္ခါတေလ ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခတ္နဲ႔ နည္းပညာ ဒရြတ္တိုက္ ဆဲြေခၚ သြားတာပဲ။ ကိုယ္ မလိုက္ခ်င္လုိ႔ မရဘူးေလ။

အရင္ကဆို သူငယ္ခ်င္းေတြက မင္း လက္ကိုင္အိတ္က မင္းထက္ ပိုေလးတယ္လုိ႔ အၿမဲ စေနက်၊ အတြင္းေရးမႈးမေလးေတြကို လက္ကိုင္အိတ္ ဆဲြခိုင္းရင္ေတာင္ ဆရာ့ကို ခ်ီဆို ခ်ီပါ့မယ္၊ ဆရာ႔ အိတ္ႀကီးေတာ့ မဆဲြ ပါရေစနဲ႔လုိ႔ ျပန္ေနာက္ တတ္တယ္။ စီးပြားေရးေသးေသး လုပ္တာေတာင္ အခ်က္ အလက္ တစ္ပံုႀကီးကို ကိုယ္လက္ကိုင္အိတ္ထဲ ထည့္ထားရတာ၊ ကုိယ္နဲ႔ စီးပြားဖက္ေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ရန္ လိပ္စာေတြ၊ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ၊ သူတုိ႔ လုပ္ငန္းေတြ၊ ကိုယ့္ စီးပြားေရးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ေတြကို ဆက္သြယ္ႏိုင္မယ့္ အခ်က္အလက္ေတြ၊ ၿမိဳ႕ေတြ အေၾကာင္း၊ လူေတြ အေၾကာင္း၊ လုပ္ငန္းေတြ အေၾကာင္း၊ စီးပြားေရး ႀကီးရင္ ႀကီးသေလာက္ ကိုယ့္ကြန္ယက္ကို လက္တံ ျဖန္႔ထားရတာ။ အေရးေပၚ အရန္သင့္ ထားရတဲ့ ေငြသား ပမာဏတစ္ရပ္လည္း လြယ္အိတ္ထဲ ထည့္ထားရတာ။ အေရးႀကီးတာေတြ ထည့္ထားရတဲ့ အိတ္ဆိုေတာ့ Security စနစ္ေကာင္းေအာင္ ေစ်းႀကီး ခုိင္ခံ့ သတၲဳစပ္ အိတ္မ်ဳိး ကိုင္ရျပန္ေရာ။ အဲဒီေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ အိတ္က ကိုယ့္ကိုယ္ ျပန္ျပန္ ထမ္းေနရေရာ…။

အခုေတာ့ ဘာအိတ္မွ မလိုေတာ့ဘူး အခ်က္အလက္ေတြကို လက္ကိုင္ဖုန္းထဲ ေျပာင္းထည့္ ထားလုိက္ၿပီ။ အရင္က နာရီ ပတ္ရတာ ဝါႆနာ မပါ ေပမယ့္ လုပ္ငန္းရွင္မွန္း သိသာေအာင္ တုိက္ေတနီယမ္ လက္ပတ္နာရီႀကီး ဟန္လုပ္ ဝတ္ေနစရာ မလိုေတာ့ဘူး။ ႏွစ္တစ္ရာ ျပကၡဒိန္ပါတဲ့ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ႀကီးလည္း ေခ်ာင္ထိုးထား လုိက္ၿပီး ဆက္သြယ္ရန္ လိပ္စာ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ အားလံုးက မိုဘိုင္းဖုန္းရဲ႕ တာဝန္ပဲ၊ အတြင္းေရးမႈး ထက္ေတာင္ စိတ္ခ် ရေသးတယ္။ အရင္က အလုပ္ သြားခါနီးရင္ အိတ္ျပင္ ရတာနဲ႔တင္ စအလုပ္ရႈပ္တာ၊ အခုေတာ့ Cell ဖုန္းေလးဆဲြလာရင္ ၿပီးၿပီ။ အိမ္က မိန္းမက ဆိုရင္ အလုပ္ ေကာသြားတာ ဟုတ္ရဲ႕လား အိတ္မယူတာ အေတာ္ၾကာၿပီ။ လက္ကိုင္ဖုန္း တစ္လံုးနဲ႔ ကမာၻပတ္လို႔ ရတာ ဒီမိန္းမ သိပံု မရေသးဘူး။ ဒီတစ္ခါ စကားမ်ားရင္ ပိုက္ဆံ မယူ၊ အဝတ္အစား ထည့္မသြားဘဲ တစ္ပတ္ေလာက္ သြား ကဲလုိက္မယ္။ ဆိုးတာက အိပ္ခ်ိန္ထိ မိုဘိုင္းထဲကေန လာလာ ခိုင္းေနၾကတာပဲ။ ကိုယ္က အလုပ္စဲြသူ ဆိုေတာ့ ဖုန္းလည္း ပိတ္မထားရက္ေတာ့ ပိုၿပီး အစီး ခံရသလို ျဖစ္ေနသလားပဲ...…။ ေအာင္ပုိင္စုိး

ကမာ႔ၻလူဦးေရ သုံးပုံႏွစ္ပုံဟာ သန္႔ရွင္းတဲ႔ ေသာက္သံုးေရကို လိုအပ္ေနပါတယ္။ ယခင္က ရရွိတဲ႔ ေရအရင္းအျမစ္ေတြက ဘာျဖစ္လို႔ ပိုမို ညစ္ေထးသြားေနရလဲဆိုတာ ပညာရွင္ေတြ ၾကားထဲမွာေတာ႔ ဟိုဒီလက္ညွိဳးထုိးျပစရာပါပဲ။ က်န္းမာေရးသုေတသီေတြၾကားမွာေတာ႔ ေရသန္႔ဟာ လူ႔သက္တမ္းကို ျပဌာန္းမယ္႔ အေျခခံအခ်က္ ျဖစ္လာမွာကို စုိးရိမ္ဖြယ္ ေတြ႕ရွိေနၾကပါတယ္။ ဒီေန႔ ေရအရင္းအျမစ္ဟာ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ငါးဆယ္ထက္ သန္႔စင္မႈ ေလ်ာ႔က်လာခဲ႔တာ အမွန္ပါပဲ။

တစ္ဖက္ကလည္း ေရသန္႔စင္မႈစနစ္ေတြ၊ စံႏႈန္းေတြ တိုးတက္လာခဲ႔တာလည္း ရွိပါတယ္။ ပုလင္းနဲ႔ထည္႔တဲ႔ေရ၊ ပလတ္စတစ္ဘူးနဲ႔ ထည္႔တဲ႔ေရ၊ ေတာင္က်စမ္းေရနဲ႔လုပ္တဲ႔ ေရသန္႔၊ ႏွင္းခဲေဖ်ာ္ခ်ိန္က စစ္ယူလာတဲ႔ေရနဲ႔ခ်က္တဲ႔ ေရသန္႔ရယ္လုိ႔ ေရသန္႔ထုတ္တဲ႔ ကုမၸဏီေတြက ေၾကာ္ျငာအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ျမွဴဆြယ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ေရသန္႔ မသံုးစြဲႏုိင္သူေတြကပဲ လူ႔သက္တမ္း သိသာစြာ ေလ်ာ႔က်သြားေတာ႔မယ္ စုိးရိမ္မႈမ်ိဳး ျဖစ္လာေအာင္ထိ လႈံ႕ေဆာ္မႈေပး ေသြးေဆာင္တတ္ၾကပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာေတြဟာ စည္ပင္သာယာက ေရပိုက္လုိင္းေတြနဲ႔ ေသာက္သံုးေရ ေပးေနတာကို ပစ္ပယ္ၿပီး ၿမိဳ႕ႀကီးရဲ႕ ဂုဏ္တုဂုဏ္ၿပိဳင္ လုပ္ေနတဲ႔ လကၡဏာရပ္ပါပဲ။

စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ ေသာက္ေရကို အခမဲ႔ မရႏိုင္ေတာ႔သလို ေရကို က်ိဳခ်က္ေသာက္သံုးေနတဲ႔ မိသားစုေတြလည္း ပိုက္ဆံေပးရတဲ႔ ေရသန္႔ကို လြယ္လင္႔တကူ ၀ယ္ေသာက္တဲ႔အထိ အေလ႔အထေတြကို ေျပာင္းလဲႏိုင္ေစခဲ႔ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္႔အဘုိးေကာ အေဖပါ ဒီျမစ္ေပၚမွာႀကီးၿပီး ဒီျမစ္ေရေသာက္ ဒီျမစ္ေရခ်ိဳးၿပီး ဒီျမစ္ထဲမွာပဲ ေသသြားၾကတာပါ။ ဒီျမစ္ႀကီးရဲ႕ေရက မသန္႔ဘူးလို႔ေျပာရင္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဆိုးပါတယ္။ ဒီျမစ္ႀကီးက ေမြးထားတဲ႔ အသက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအရြယ္ေရာက္လာခဲ႔တာပါ။ ေပါင္းမုိးေလွကေလး ဦးခန္းမွာ ေျမအုိးနဲ႔ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ခပ္ထားတဲ႔ ျမစ္ေရစိမ္းလဲ႔လဲ႔ ရွိပါတယ္။ ျမစ္ေရကို အသက္လို တန္ဖိုးထားတဲ႔ ေရွးရုိးစြဲ ေလွထိုးသားႀကီးက အထက္က စက္ရံုေတြေၾကာင္႔ သူ႔ျမစ္ႀကီး ညစ္ႏြမ္းသြားခဲ႔တာ မသိေသးဘူးထင္ပါရဲ႕။ သူ ငါးအရနည္းတာ သူ႔မိန္းမက ျမစ္ေစာင္႔နတ္ကို မွန္မွန္ မပသလို႔ပဲလို႔ ေတြးေနတုန္းပါပဲ။

ၿမိဳ႕ျပမွာ ေနထိုင္သူ အမ်ားစုက မိမိအိမ္ေရပိုက္ေခါင္းထဲ ထြက္လာတဲ႔ေရထဲမွာ ေရာဂါပိုးမႊား ပါလာတယ္လို႔ ထင္ျမင္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ မ်က္စိနဲ႔ မျမင္ႏုိင္တဲ႔ ေရာဂါပိုးမႊားေတြဟာ မိမိရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္တယ္။ ေသဆံုးသြားေအာင္ တုိက္ခိုက္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ႔ ေၾကာက္စိတ္ေတြ ဖိစီးခံေနရပါတယ္။ မိမိရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို မ်က္စိနဲ႔ မျမင္ႏုိင္တဲ႔ ပိုးမႊားေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာကို ေမ႔ေလ်ာ႔ေနၾကပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ ေရာဂါေဗဒကုိ ခုခံစြမ္းရည္ကို ေမ႔ေလ်ာ႔သြားၾကပါတယ္။ ပိုးေမြးသလို ေမြးထားတဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ဟာ ပိုးေတြလို ႏုနယ္လြန္းေနပါတယ္။ ခုခံအားစနစ္ေတြ ပ်က္ယြင္းေနပါတယ္။ မိရိုးဖလာ ေရသန္႔စင္စနစ္ေတြကို ပစ္ပယ္ၿပီး ေၾကာ္ျငာအားေကာင္းတဲ႔ ေရသန္႔ကုမၸဏီရဲ႕ ေရကို ေစ်းႀကီးေပး ၀ယ္ေသာက္ေနရပါတယ္။ ဒါမွသာ လံုၿခံဳမႈရတယ္လို႔ ထင္ျမင္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေသာက္ေရသန္႔ေတြေၾကာင္႔ လူ႔သက္တမ္း ပိုရွည္လာသလားဆိုတဲ႔ စစ္တမ္းကို ေကာက္ယူၾကည္႔မယ္႔ အဖြဲ႔အစည္း မရွိေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ေခတ္ေပၚေရလုပ္သားေတြက မိသားစုတုိင္းရဲ႕ အေရးႀကီးတဲ႔ ဧည္႔သည္ျဖစ္လုိ႔ ေနပါတယ္။

ၿမိဳ႕ျပလူငယ္ေတြဟာ ေရသန္႔ဘူးကို္င္ထားရတာကို စတိုင္က်တယ္လို႔ ဟန္လုပ္ေနခ်ိန္မွာေတာ႔ ဆယ္စုႏွစ္တစ္၀က္စာေလာက္ မိုးေခါင္ေနတဲ႔ ေဒသေတြမွာ ေရၾကည္တစ္ေပါက္ဟာ အသက္တမွ် အေရးႀကီးပါတယ္။ တိုးတက္တဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာ ပရိုမိုးရွင္းေတြ အႀကီးအက်ယ္လုပ္ေနတဲ႔ ေရသန္႔ကုမၸဏီႀကီးေတြရဲ႕ ေရသန္႔ေတြဟာ အေရးတႀကီး လိုအပ္ေနတဲ႔ ေဒသေတြကိုေတာ႔ ေစ်းႏႈန္း ၁၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ ျမင္႔တက္ၿပီးမွ ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ တစ္ခါသံုး ေရသန္႔ဘူးခြံေတြဟာ တိုးတက္ေနတဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြအတြက္ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ အမႈိက္သရိုက္ ျဖစ္ေနေပမယ္႔ စက္ေရတြင္း ဆယ္တြင္းတူးလို႔ တစ္တြင္းမွာ ေရျမင္ရင္ ၀မ္းသာလံုးဆို႔ေနရသူေတြက ကမၻာအႏွံ႔ ျပန္႔က်ဲေနပါတယ္။ နည္းပညာေတြ တုိးတက္လာတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကမၻာႀကီး အဆမတန္ တိမ္းေစာင္းေနဆဲပါ။ လူသားအခ်င္းခ်င္း ေရၾကည္တစ္ေပါက္ေတာင္မွ် မေသာက္ႏိုင္တဲ႔ အျဖစ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြ႕ႀကံဳေနရၿပီလား။ လူ႔ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ ေရဓာတ္ဟာ အမ်ားဆံုး ပါ၀င္ဖြဲ႔စည္းထားသလို ေရဓာတ္ကို လုိအပ္တဲ႔ ပဏာမခ်င္းလည္း ညီမွ်ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ထုတ္လုပ္မႈတန္ဖိုးကို ၾကြား၀ါထားတာေတြ ဖယ္ရွားၿပီး အသံုးခ်ႏုိင္မယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ထိုက္တန္တဲပ အသံုးခ်တန္ဖိုးကုိ ရရွိႏုိင္မွာပါ။ ေရေၾကာင္႔ျဖစ္တဲ႔ စစ္ပြဲေတြ ၂၁ ရာစုေခတ္မွာ မႀကံဳေတြ႔ၾကရဖုိ႔ဆုိရင္ …. ။

ေအာင္ပုိင္စုိး

သူကေတာ့အိပ္ေကာင္းေနဆဲပါ ….ႏုိးထေနတဲ့ၿမိဳၾကီးကေတာ့

ေအာက္ ကပုံေတြက ရန္ကုန္ၿမိဳ႔တြင္းက ကေလးငယ္ေတြပါ

ၿမိဳၾကီးကသူတုိ႔ တုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးခြင့္မေပးပဲ…

သူတုိ႔ကုိ ခုိင္းေစေနပုံဟာ နာက်င္ဖြယ္ရာၿဖစ္ေနပါတယ္

ယဥ္ေက်းပါတယ္ဆုိတဲ့လူအဖဲြ႔အစည္းတရပ္မွာ

ေလလြင့္ကေလးငယ္ေတြ..ကေလးလုပ္သားေတြမ်ားၿပားမေနသင့္ပါဘူး

ၿပန္လည္ဆန္းစစ္ၿခင္းလုပ္ဖုိ႔ ငါအၿမဲမွန္တယ္ဆုိတဲ့အတၱကုိ

ခၽြတ္ခြာတတ္ဖုိ႔လုိပါမယ္…ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိသမွ်ပါ..

ဆက္လက္တင္ၿပပါဦးမယ္……

ေအာင္ပုိင္စုိး