ဒီေန႔ ေရာင္းအား သိန္း ၄၀ ေက်ာ္သြားၿပီ၊ သိန္းသံုးဆယ္ေက်ာ္ရင္ သူေဌးက အၿမဲေဘာက္ဆူးေပးမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အေရာင္းစာေရးေတြက သိန္းသံုးဆယ္ဆုိရင္ တစ္ေယာက္ ၅၀၀ က်ပ္ရတယ္။ အခု သိန္းေလးဆယ္ေက်ာ္ဆိုေတာ႔ ၇၀၀ ေလာက္ရမယ္၊ ထမင္းဖုိးက ငါးရာ၊ လမ္းစရိတ္က ၃၀၀ နဲ႔ဆုိရင္ ဒီေန႔ ၁၅၀၀ ေလာက္ရတယ္။ တစ္ပတ္ကို ေဘာက္ဆူးႏွစ္ရက္ေလာက္ေတာ႔ ရတတ္တယ္။ အင္း … လကုန္ရင္ေတာ႔ သူႀကိဳက္တဲ႔ သီတာေအး ၀တ္ထားတဲ႔ ဖိနပ္မ်ိဳး၀ယ္နိုင္မွာ၊ ပိုက္ဆံစုထားတာ ၆၀၀၀ ဒီေန႔ရမွာနဲ႔ဆို ခုနစ္ေထာင္႔ငါးရာ ညေနက်ရင္ အျပန္ မုန္႔ဟင္းခါးတစ္ပြဲေလာက္ေတာ႔ ၀ယ္စားဦးမွ၊ မနက္က ထမင္းခ်ိဳင္႔ေနာက္က်ေနလို႔ မထည္႔ခဲ႔၊ ေန႔လည္ကလည္း ရံုးမွာ ေကာ္ဖီနဲ႔ မုန္႔ပဲစားထားတာ အျပန္ မုန္႔ဟင္းခါးေလး၀ယ္စားမွ ေနသာထုိင္သာရွိမယ္႔ပံုပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ လိုင္းကားတုိးစီးရင္ အဲဒီထမင္းခ်ိိဳင္႔ႀကီးက တစ္ဒုကၡ၊ ထမင္းခ်ိဳင္႔မဆြဲရတဲ႔ အလုပ္တစ္ခုခု လုပ္ရရင္ေတာ႔ ေျပာင္းလုပ္ခ်င္တယ္။ စတီးခ်ိဳင္႔ဆြဲမွပဲ လုိင္းကားနဲ႔ အဆင္ေျပတယ္။ ေကာ္ဆြဲျခင္းလွလွေလးနဲ႔ ထမင္းဘူးလွလွေလးေတြဆိုိရင္ေတာ႔ ကိုင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဘ၀ေပးက လိုင္းကားပဲ စီးေနရေတာ႔ ထမင္းခ်ိဳင္႔ႀကီး တကားကားနဲ႔ ရံုးက ထမင္းခ်ိဳင္႔စရိတ္ မေပးဘဲ ထမင္းေကၽြးရင္ ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ မုန္႔ဟင္းခါး အေၾကာ္နဲ႔ဆို ၃၅၀၊ လမ္းစရိတ္နဲ႔ဆိုရင္ သူ႔လက္ထဲမွာ ခုနစ္ေထာင္ေလာက္ေတာ႔ က်န္ေသးတယ္။
`ဟယ္ ဖိနပ္ေလးက လွလိုက္တာ သီတာေအး … နင္ ဒီဖိနပ္ ဘယ္ေလာက္ေပးရလဲ´
`ေသာင္းသံုးေထာင္ဟဲ႔၊ ငါ႔ရည္းစား ၀ယ္ေပးတာေလ။ အင္း … လွေတာ႔လွတယ္၊ ငါ အဲဒါမ်ိဳး သိပ္မ၀တ္တတ္ဘူး´
သီတာေအးရည္းစား ေကာင္ေလးက ေျပလည္ပံုေပၚတယ္။ အ၀တ္အစားဆုိလည္း ေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္၊ ဘာတံဆိပ္ေတြမွန္းေတာ႔ မသိဘူး။ ေစ်းႀကီးတယ္လုိ႔ ထင္တာပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ ဟမ္းဖုန္းေတြဘာေတြ ပါလာတတ္တယ္။ သီတာေအးတင္ ရည္းစားရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ကိုႀကိဳက္ေနတဲ႔ ေကာင္ေလးလည္းရွိတာပဲ။ သူကေတာင္ သီတာေအးထက္ နည္းနည္းပိုလွတယ္လုိ႔ သူ႔ဟာသူ ေတြးမိတယ္။ သီတာေအးက မ်က္ႏွာေလးခ်ိဳၿပီး အသားျဖဴတာတစ္ခုပဲ။ သူကမွ မိန္းကေလး ပီပီသသနဲ႔ ကုိယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ ရွိေသးတယ္။ သူ႔ေကာင္ေလးက အ၀တ္အစား သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ ရည္မြန္ၿပီး သေဘာေကာင္းပံုရတယ္။ ေငြအသံုးအစြဲ စည္းကမ္းရွိၿပီး သူ႔ပံုစံက ေခၽြတာပံုရတယ္။ ပိုက္ဆံေပါၿပီး အသံုးအျဖဳန္းႀကီးတဲ႔ပံုစံေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ကို လက္ေဆာင္ေတြလည္း ခဏခဏ မေပးတတ္ဘူး။ သူနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ရင္ လမ္းေဘးက ကေဖးေတြမွာပဲ ထုိင္ရတာမ်ားတယ္။ သူမက မွန္ခန္းနဲ႔ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြ ထုိင္ခ်င္တယ္။ သူကေတာ႔ အဲဒါကို သက္သက္ျဖဳန္းတီးတာပဲလုိ႔ ျမင္ေနတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ထုိင္ဖူးေပမယ္႔ အမ်ားအားျဖင္႔္ေတာ႔ လမ္းေဘးက ကေဖးေတြ၊ မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္ေတြပဲ ထုိင္ျဖစ္တယ္။
ေကာင္ေလးက လာႀကိဳရင္ သူလမ္းစရိတ္ သက္သာမွာေတာ႔ အမွန္ပဲ။ နင္နဲ႔ငါ သမီးရည္းစားမွမဟုတ္တာ ခဏခဏ လာမႀကိဳနဲ႔လုိ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ႔ ႏႈတ္ခမ္းပဲ႔ခ်င္း မီးမမႈတ္ခ်င္ပါ။ အလုပ္ကအျပန္ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဟုိေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္ ၾကည္႔ေနမိတယ္။ `မိန္းမစီးဖိနပ္ေတြ၊ ေဒါက္ဖိနပ္ေတြ တစ္ရံ ၁၅၀၀´၊ အသံၾကားတဲ႔ဆီ လွမ္းၾကည္႔မိေတာ႔ လမ္းေဘးမွာ ဖိနပ္ေတြ ပံုေရာင္းေနတဲ႔ဆီမွာ အမ်ိဳးသမီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရြးေနၾကတယ္။
ဖိနပ္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ၊ ဒီဇိုင္းလည္းစံု အေရာင္လည္းစံုနဲ႔။ သူေရြးရင္းနဲ႔ ဟုိဟာဒီဟာ လုိခ်င္နဲ႔ သီတာေအး၀တ္ထားတဲ႔ ဖိနပ္ထက္ေတာင္ ပုိလွေသ
းတယ္။ ဖိနပ္သဲႀကိဳးမွာ ပုလဲသီးေလးေတြ စီထားတဲ႔ ဖိနပ္တစ္ရံ သူ ယူလုိက္တယ္။
`ဦးေလး … ဒီမွာ ပိုက္ဆံ´
ဖိနပ္ေလးကို ကားေပၚလည္း ထုတ္ၾကည္႔၊ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ႔လည္းၾကည္႔နဲ႔၊ ကိုရီးယားဇာတ္ကားထဲမွာ မင္းသမီးတစ္ေယာက္ ၀တ္ထားတဲ႔ ဖိနပ္မ်ိဳး၊ အင္း … ငါ ဒီဖိနပ္နဲ႔ဆိုရင္ အရင္ကထက္ ပိုၿပီးလွသြားမယ္။
ေနာက္တစ္ေန႔ …
သူ ထမင္းခ်ိဳင္႔ မယူေတာ႔ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူနဲ႔လိုက္တယ္ဆိုတဲ႔ လက္ကိုင္အိတ္ေလးနဲ႔ သူ အလုပ္ကို ေစာေစာ ထြက္လာမိတယ္။
`ဟယ္ ဖိနပ္ေလးက လွလုိက္တာ´
`ငါ႔ရည္းစား ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ၀ယ္ေပးတာ။ ဒီဇုိင္းအသစ္ဆုိေတာ႔ ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ေတာင္ ေပးရတယ္´
သီတာေအးကို သူ အဲဒီလို ေျပာလုိက္မိတယ္။ အရင္က ေလွ်ာက္ေနက်လမ္းေတြပဲ၊ ဒီေန႔မွ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ အရသာေတြ႔ေနတယ္။
ေအာင္ပုိင္စုိး
